با بازگشایی مدارس در روز چهارشنبه 14 فروردین  رسما کار ما همآغاز شد هرچند که با حضور کم رنگ بچه ها روبرو بود در سالی که مزین شده به نام نو آوری وشکوفایی.

 (داخل پرانتز بگویم که این  نام گذاری برای  سال ها توسط مقام معظم رهبری   خودش یک نو آوری منحصر به فرد است ؛ دادن بار معنایی به سال ها یی که می توانست بی معنا باشد  وجهت دادن  به فعالیت ها  و زدودن فرهنگ خرافه از میان مردم از برکات این نو آوری است . جالب است وقتی می بینید در هنگام تحویل سال همه منتظرند تا ببینند رهبر شان سال جدید را چه می نامند  . وبرخی مواقع از قبل حدس هایی هم می زنند . یادمان نرفته نام گذاری سال ها به موش وگربه را که چقدر بی معنا وبی مفهوم بود وسرشار از خرافه .)

 به اداره که رسیدم بنا را گذاشتیم به این کارشناسان اموزش راهنمایی وابتدایی و بنده هم جداگانه سری به مدارس بزنیم . هم به مدیران ومعلمان  سال جدید را تبریک بگوییم وهم این که نظارتی باشد به نحوه بازگشایی مدارس در این روز . حضور بچه ها کم رنگ بود وعملا دست دبیران و آموزگاران برای ارائه درس بسته  وباز ضرر کننده – متاسفانه – کسانی هستند که به موقع وشاداب آمده اند  واین آسیب بزرگی است و خودش تشویقی است برای بی نظمی  این چنین دانش آموزانی در سال های آینده .

 عادتی شده در ما ایرانیان  این که اگر قرار است یک روز تعطیل باشد  دو روز هم به استقبال آن یک روز می رویم . چند ساعتی که در یکی از هنرستان ها تدریس دارم این نکته خیلی مشهود تر است  12 اسفندماه رفتم به کلاس دیدم دانش آموزان از تعطیلی هفته آینده (19/12/86) صحبت می کنند . می بینید چند روز به استقبال رفته اند هرچند که با سخت گیری های ما این امر برایشان محقق نشد .

14 نوروز از از این دسته از روز هاست؛ باور نکرده ایم که هر امری به جای خودش نیکوست .