بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

پانزده سال می گذرد . از سال ۱۳۷۴ . از دوران جوانی ام . سالی که در شهر خنداب ـکه آن روز ها تازه شهر شده بود ـ  روز های پر التهاب تحصیل در کلاس چهارم دانشسرا را می گذراندیم  . در دانشسرایی که دانش آموزانش ته مانده ی سه دانشسرا بودند ـ کمیجان ،زرندیه و شازند - که به خاطر انحلال سه دانشسرا در یک جا جمعشان کرده بودند . علاو بر غربت شهر و مشقت دوری از پدر ومادر، غربت در میان آدم هایی با خلق وخوهایی متفاوت واقعا سخت بود و علاوه بر این سختی ها ، شلوغی و بی نظمی دانشسرا هم بر همه ی مشکلات قبلی اضافه شده بود .  در یک ساختمان کوچک یک طبقه در کنار ۹۰ نفر دانش آموزی که سال آینده قرار بود معلم بشوند ۹۰ نفر دانش آموز کلاس اول دبیرستان هم گنجانده بودند . در ساختمانی که  ۱۴ خوابگاه بیشتر نداشت تقریبا ۱۸۰ نفر زندگی می کرد .در هر خوابگاه  حدود ۱۴ الی ۱۶ نفر کنار هم می لولیدند. خوابگاه واقعا فقط جای خواب بود .  گنجایشِ کم سالن غذاخوری باعث شده بود که تعدادی از میزهای غذاخوری را در بخشی از راهروهای خوابگاه ها بچینند . سالی سخت و دشوار بود .

 در این  سال علاوه بر خواندن درس های کلاس چهارم دانشسرا که کتاب های ویژه برای معلمی داشت ــ روش تدریس دروس ابتدابی ــ فعالیت های فرهنگی فراوانی هم داشتم . مسئولیت انجمن اسلامی مدرسه  ، نوشتن گاهنامه ی دیواری آموزگار را با همکاری برخی از دوستان ، عضویت در گروه سرود ، نمایش و...از جمله ی فعالیت ها بود . علی رغم جوانی ام با امام جمعه ی وقت خنداب در نوشتن کتابی درباره زکات هم همکاری می کردم . چهل طرح را که بعضا در حد یک حدیث بود را  ضمن فضا سازی داستانی ، جهت تسهیل برای مخاطب پردازش می شد. این کتاب در سال ۱۳۷۹ با نام (داستان های زکات) با همان نوشتار توسط جناب آقای عادلپور چاپ شد. این همکاری برای من تجربه ی گرانقدری را در عنفوان جوانی رقم زد . در کنار همه ی این کارها خواندن کتاب های رشته ی علوم انسانی برای شرکت در کنکور از دغدغه های اصلی من بود . یعنی ما علاوه بر مطالعه ی کتاب های درسی رشته ی خودمان باید همه ی کتاب های یک رشته ی دیگر را بدون دبیر می خواندیم و البته این کار به خاطر اِعمال خاموشی در خوابگاه ، در سالن غذاخوری که بسیار کثیف و غیر بهداشتی بود از ساعت ۱۰ شب به بعد باید انجام می شد . سرودن شعر در این شب ها و در کنار این سختی ها ــ هرچند به صورت تفننی ــ از مسکّن هایی بود که آرامش می داد .من به همان عادت مالوف از آن ها با نام شعر یاد می کنم  شما این شعرها را  نباید خیلی جدی بگیرید به نام شعر . 

یکی از این سرودها که در حال وهوای شهید وشهادت و به تقلید از نی نامه مولوی سروده شده است را در پی می خوانید . شعر خامی  از زبان یک جوان خام نوزده ساله :

 

بشنو از نی چون حکایت می کند                از غم خونین شکایت می کند

آن غمی کز لاله های غرقه خون                  بر دلم بنشسته در دشت جنون

این سبوی ما همی از غم پر است              وآن سبوی عاشقان از دم پر است

عاشقان چون عشق را از هم زدند              این دل ما را به آه و غم زدند   

شاهد حق باده ی باقی گرفت                    ساغری را از کف ساقی گرفت

آری آن جان با خدا دمساز شد                   کعبه ای دیگر سوی جان باز شد

دم نه این کار من دیوانه است                    مستی ما لایق بتخانه است

می ننوشیده چرا مستی کنیم                  درعدم هستیم چون هستی کنیم

من اگر شایسته ی می بودمی                 در کنار عاشقان پی بودمی

عاشقان مست از جام شراب                    عاشقان مست از می های ناب

عاشقان دیر آبادِ بهشت                            آن نکوجانان زیبا سرنوشت

عاشقان جان ودل کرده فدا                       عاشقانِ با نیایش آشنا

عاشقان لحظه ی شور ونوا                      زائران کعبه ی دل ، کربلا

آری آنان معنی خود یافتند                       توسن خود تا فلک ها تاختند

سوی حق یک نردبان افراشتند                 وین منِ بیچاره اینجا کاشتند

این چنین باشد که گویم نی بگو               معنی درد مرا از نی بجو

 

  علی اخوان مرادی ـ یکی از همکلاسی ها ــ اهل ذوق و ادب بود و خیلی با هم مراودات شعری داشتیم . یادم نرفته که من کتاب شعر مهدی اخوان ثالث را به او هدیه کردم و اوهم مجموعه ی شعری از مهدی سهیلی را به من هدیه کرد . گفتن شعر را تازه تجربه می کرد و برای همین برخی از شعر هایش را می داد تا من اصلاح کنم ! - عجبا که اگر کوری عصا کش کور دگر شود  ـ شعرهایش خیلی ثقیل بود . شعرهای ناصر خسرویی . یعنی با در وزن ها طویل با کلمات سنگین . مثلا یک بیت از شعرهایش این بود :

آمدم تا که کنم جان و دلم خاک درت      بهر قربانی دل حاضر خذلان گشتم

یا در شعری گفته بود :

چشم شهلا بر سماع این دل بیمار ما         عاقبت اشکی فشانده در صدف مینا شده

 

به هر حال ایشان در یکی از این شب ها ی زمستان ودر مجالی که برای مشاعره دست داده بود و شعرهای همدیگر را انگولک می کردیم ،مثنوی ام  را این طور جواب داد:

 

مشنو از نی ، نی حصیری بی نواست             آن غمی کز آن تو گویی نابجاست

آن غمی کز لاله های غرقه خون                     بر دلت بنشسته در دشت جنون

کن سبویت را پر از دیوانگی                   عاشقی ،پروانگی در دست حق مردانگی

چون سبوی عاشقان از می پر است               از میِ وصل حبیبان در خور است

عاشقان چون عشق را بر هم زدند                 بر دل خاموش تو آتش زدند

آن دلی کز غم رها گردد همی                       کی به یاران می رسد هرگز دمی

موج عشقی کز دلی بیرون شود                    صورت سرخ شفق گردون شود

شاهد حق نکته ای از حق گرفت                   شاعری را از دم تو برگرفت

دوباره من هم چند بیتی در جوابش گفتم:

گفتی از نی نشنوم پس چون کنم               غم که در دلخانه دارم چون کنم

ناله ی نی پر زآه وسوزهاست                     با نوای مرغ جانم آشناست

این دلم با ناله ی نی پر کشد                     ناله ی نی را چو می بر سر کشد

این دلم گوید که از نی بشنوم                    از می نی نوشم وبی خود شوم

 

یاد آن روز های خوب بخیر . شب ها وروزهایی که مدام تلاش بود و کار . جوانی بود و همنشینی های شاعرانه .