بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

جاری شــــد از باغ و بستان بــــوی گل و عطر نسرین 
ذوقــــــم حـــلاوت گرفته از شوق آن « ماه » شیرین 

در جستجــــوی « هــلال » ابــــروی یــارم مبـــاشید
ماهی که « بدر » تمام است رخشنده چون تاج زرین  

با « افتتــاح » دل تــو ، مـن تا «سحر» مست هـستم 
دیـــگر برایــــم مخوانید  از عشق فــرهاد و شـــــیرین 

روی تـــو را مــن « تلاوت » کــردم به « ترتیل » و امــا 
بایــد دعایی بـخــوانم با ذکــر  « الغوث » و  « آمــین »

گفتــم « تشهد »  بخــوانم  مــوی تـــو را و ببــوســـم 
چشمی که می گفت «تکبیر» لب را که می خواند« یاسین»

مــن « روزه ام » را شکستــــم با قــند لب هـــای یــارم  
« افـطاری » من همین است : یک لحظه پیشم تو بنشین

بــوی « اذان » نگـاهــت از « منبــــر » گــل بلند اسـت
«حی علی » العشق و مستی از چین و هند و فلسطین

 

حسین مولوی 
سحر اول ماه رمضان نود و سه  
دهلی نو