بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 وقتی به مضامین برخی دعاهایی که معصومین صلوات الله علیهم دقت می کنی واوج فصاحت وبلاغت و معنا را باهم مشاهده می کنی  یک حالی از شعف وشوق به تو  دست می ده که هیچ حالی جای اون رو نمی گیره .

واقعا چه کسی جز این ارواح طیبه ونورانی که متصل به لایزال وحی بودند می تونه این جوری با خدا مناجات کنه و دل به زلال بسپاره .

دلم می خواد حالا که شعبان المعظمه وشما مانوس با مناجات شعبانیه دلمان را  به دریای این مناجات بی بدیل بسپاریم و در لذت بردن از این مضامین شریک باشیم :

اِلهی! فَلَکَ الحَمدُ ابَدا ً دائِما ًسرمدا ً یَزیدُو لا یَبید

اِلهی! اِن اَخَذتَنی بِجُرمی اَخذتک بِعَفوِک

اِن اَخَذتَنی بذُنوبی اخذتک بِمغفِرتک

واِن ادخلتَنی النّار اَعلمتُ اَّنی اُحبُّک.....

می گم اگه بخواهیم بازبان ساده همین جملات نورانی را  ترجمه وبا خدا مناجات کنیم مگر غیر از این می شود که :

خدای هزاران مرتبه شکرت ...

خدای من  ! اگه بخواهی یک روزی به جرم من گیر بدی من هم گیر می دم به بخشاینده بودنت

واگه بخواهی گیر بدی به گناهان من ...من هم گیر می دم به غفور بودنت واین که تو غفور ورحیمی ...

اگه من رو داخل آتش جهنم کنی همشون (اهل جهنم) می دونن که من دوستِت دارم ( واین یعنی این که برای خدایی به بزرگی تو اُفت داره که کسی رو که دوستِت داره به آتیش بندازیش).....

 

التماس دعا